Deniz İlk Dersini Fırtınada Verir

İlk uzun seferime çıktığımda yirmili yaşların başındaydım. Kendime güvenim fazlaydı, denizi de çözdüğümü sanıyordum. Ta ki Ege’de ansızın bastıran o sert poyrazla yüzleşene kadar… Dalga boyu yükseldikçe, denizin bize değil bizim denize misafir olduğumuzu anladım. O gün korktum ama kaçmadım.

Kaptan köprüüstünde sakindi. Bağırmadı, paniklemedi. Her hareketi ölçülüydü. O an fark ettim ki denizci olmak, bağırmak ya da güçlü görünmek değil; doğru zamanda doğru kararı verebilmekti. Biz tayfalar verilen her görevi sessizce yaptık, çünkü deniz bağıranı sevmez.

O seferden sonra şunu öğrendim: Deniz ilk dersini fırtınada verir. Eğer o dersten kaçmazsan, seni yavaş yavaş kabul eder. Ama kibirle yaklaşırsan, affetmez.